Hulpkat

Het is een beetje een apart verhaal om te beginnen. Ik heb het al die jaren sinds 2011 tot nu 2016 nooit op mijn website vermeld. Ineens bedacht ik me dat dit een toegevoegde waarde zou kunnen hebben voor mensen die met hetzelfde zitten als waar wij ooit mee hebben gezeten. Is het een stukje van de website waardig? Hmmm ik vond het nooit de moeite om het te benoemen omdat ik niet interessant wil over komen en het groter wil maken als het is. En toen bedacht ik me….het is eigenlijk wel groot. Ik heb er werkelijk 2 jaar aan gewerkt met Roxy en ons gezin. Een hulphond krijgt bewondering en onze Roxy verdient die net zo hard eigenlijk. Het is gewoon bewonderingswaardig zoiets. Zeg nou zelf……behalve een hond, welke dieren kun jij nu opnoemen die zulke mooie taken volbrengen?

Laat ik vanaf het begin beginnen. Ik ben trotse moeder van 2 kinderen. Beiden hebben een problematiek. De oudste heeft autisme, een regulatie stoornis, ADHD en kampt met angst stoornissen die weer aan zijn autistisch spectrum gerelateerd zijn.

Mijn jongste heeft ADHD, ODD en wat dingetjes die je nergens onder kunt onder verdelen. Hij doet dingen die niet altijd veilig of verstandig zijn en realiseert zich dan te laat dat dit niet kan. Zo kwam hij ook wel eens in situaties die niet veilig waren als ik net even niet keek en ik mijn hart heb vast gehouden dat het bij god gratie goed is afgelopen.

De problematiek bij beiden te samen was op den duur zo sterk en zo heftig vooral mijn oudste dat we ergens in 2011 in aanmerking kwamen voor een hulphond. Dat zou beiden kinderen gewoon erg helpen. Nou is de situatie zo dat ik als dierenliefhebber er zeker geen hekel aan heb, maar gewoon niet veel op heb met honden houden. Ik en meer een katten mens. Wel serieus overwogen, want een hulphond is natuurlijk heel wat anders en als het dan beter is en je kinderen kan helpen, dan is je eigen gevoel erbij echt niet zo belangrijk.

Het kwam erop neer dat de wachttijd heeeeel lang was terwijl er aardig spoed bij zat en er kwam echt heeeeel veel bij kijken. We zouden als gezin in training moeten en alles erop en eraan. Het was eigenlijk een onhaalbare kaart. Later kwam ik uit bij een club waar hulphonden opgeleid werden. Je kon zelf een pup aanschaffen. Ze gaven wel wat rassen aan die het meest geschikt waren en zo kon je in training gaan. En ook dat hebben we serieus overwogen. Toch bleef het feit dat het onhaalbaar was om diverse redenen.

Ik heb die vereniging benaderd of dit niet eventueel ook met andere dieren mogelijk was zoals een kat bijvoorbeeld. De mevrouw in kwestie heeft me uren aan de telefoon gehad en uitgelegd dat het eigenlijk met veel dieren kan. Met een kat, een fret en zelfs een cavia als je zou willen. We dat elk dier zijn beperkingen heeft natuurlijk. 

Uren heb ik met die mevrouw gesproken. Ze wilde alles horen van mijn kinderen. Waar de knelpunten lagen en ze heeft zich verdiept in hun problematiek. Ze is er later op terug gekomen dat een kat ook prima zou werken binnen ons gezin. Het moest wel een jonkie zijn van kleins af aan en eentje die makkelijk en meegaand is. Lilly hadden we als kitten en die viel af. Ze was kitten, maar toen niet erg makkelijk en meegaand. Roxy hadden we ook als kitten en die was er igenlijk gewoon perfect voor. We moesten er niet te lang mee wachten. Hoe jonger hoe beter. En zo gebeurde het dat we relatief kort erna in een volle cursus werden ingedeeld die bija 2 jaar heeft geduurd. 

In die cursus heb ik dier gebonden dingen geleerd met Roxy samen. We leerden op elkaar inspelen,elkaar lezen en reageren. Ik moest haar dingen leren en oefenen thuis. Ik moest haar leren op de kinderen te reageren. Wat ze moest doen in welke situatie. Heeeeeeeeeeeeel veel oefenen oefenen oefenen en de kids moesten ook dingen leren om op Roxy ingespeeld te raken.

Mijn oudste deed vanwege zijn angsten bijna geen oog dicht en sinds ik met Roxy in training ben gegaan en ze hem werkelijk uit zijn ‘moment’ heeft getrokken is hij op haar gaan vertrouwen. Hij werd relaxter, durfde weer goed te slapen en eienlijk werden zijn angsen minder en minder heftig.

Mijn jongste draaide dus volop de douche open loei heet en zou daar zo onder springen dat Roxy hem hinderde zodat hij er onmogelijk onder kon net zolang tot hij de temperatuur checkte. Zo zijn dingen gegroeid en zijn we allemaal helemaal op elkaar ingesteld.

Roxy is en blijft nauurlijk ook maar gewoon een kat en dat moet ze zeker blijven. In de loop der jaren is alles wat verslonst en verwaarloosd, maar het is er nog. Als puntje bij paaltje komt is ze daar en….zij niet alleen meer.

Ik heb die energie niet in de anderen gestoken, maar gek genoeg heeft Roxy het op een aantal anderen in huis over gebracht. Lilly heeft ook wat dingen omdat ik met Roxy zoveel moest oefenen en Lilly deed vrolijk mee. Roxy heeft Finola groot gebracht met Lilly samen en ook Finola heeft wat ‘hulpkat’ acties en dingen van Roxy over genomen. Ik was zo verbaasd. Onze Imara is weer een dochter van Finola en die begint het u ook te ontwikkelen merken we.

Een buitenstaander zal het niet zozeer aan onze katten merken, maar wij wel. We hebben geleerd lichaamstaal te lezen en we weten exact wat onze dieren doen in welke situatie. We weten exact hoe we moeten handelen en DAT is zo mooi. Die band die je met elkaar hebt zonder dat anderen er erg in hebben.

Elk dier reageert op je op momenten dat je verdrietig bent of er iets is. Ze voelen het aan. De kunst is om daar gebruik van te maken en dat verder te ontwikkelen en op elkaar in te spelen. Als je DAT kunt met je huisdier, dan heb je een reddende engel voor het leven.

 

hulpkat